Bakkie doen?

‘Dus u zoekt iets speciaals?’, vraagt de verkoper van de drankwinkel en hij wijst naar het nieuwe biertje, waar nog maar eentje van in het schap ligt. ‘Bakkie doen?’, zegt hij out of the blue. Ik kijk hem verontwaardigd aan. Nee, ik wil geen bakkie doen met jou. Ik ken je niet en ik ga niet zomaar met wildvreemde verkopers bakkies doen. Ik zoek gewoon iets speciaals! Omdat ik niet weet hoe ik er mee aan moet, pak ik het eenzaam in de schappen neergezette biertje en dan zie ik het. Op het biertje staat: ‘Bakkie doen?’. Oef! Het was gelukkig geen koffieaanzoek.IMG-20160210-WA0006

Met een raar gevoel in mijn maag begin ik de achterkant te lezen. ‘Een vol, krachtig bier met een goed aanwezig koffie aroma.’ Koffie en bier?! NEE! Hier was ik al bang voor. Ik haal diep adem en lees verder. ‘Deze koffie is vlak voor gebruik gebrand door het koffiestation. Verser kan bijna niet!’ Slik! vers gebrande koffie die regelrecht in het bier wordt gegoten. Wat zonde! Geef die koffie liever aan mij in plaats van dat bierwagens worden volgetankt met deze zwarte benzine bij het zogenaamde koffiestation.

De verkoper wacht ondertussen op mijn besluit, maar ik sta perplex na wat ik heb gelezen. ‘Hebt u het zelf al geproefd?’, vraag ik vertwijfeld. Nee, daar had hij dan nog geen tijd voor gehad. Lekker is dat! Wel mij deze onmogelijke combi aanprijzen en ondertussen geen idee hebben wat hij zijn klanten aandoet! Ik moet toegeven dat hij wel een goede verkoper moet zijn, want hij heeft het hele schap al leeg verkocht. Al hoewel… Het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij nog niks heeft verkocht en telkens net doet alsof het schap leeg is terwijl hij ondertussen de hele voorraad nog achter heeft staan. Daar ga ik maar niet vanuit, want dat zou wel heel sneu zijn. Ik besluit hem te helpen en neem het biertje. Speciaal is dit biertje sowieso en ik wil niet dat hij nog meer slachtoffer maakt met z’n verkooppraatjes.

Ondertussen staat het biertje al een week in mijn koelkast te wachten op het grote moment, terwijl ik me steeds meer begin af te vragen hoe iemand aan deze combinatie komt. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat de uitvinder met een zware kater per ongeluk bier in het koffiezetapparaat heeft gegoten en vervolgens na enkele zeer bijzonder smakende espresso’s iets te vrolijk zijn vriend uitnodigt met de vraag:  ‘bakkie doen?!’

 

 

 

 

koffieverdoving

Maandagochtend. De perfecte ochtend om heerlijk uit te slapen, ontbijtje op bed en daarna rustig te schrijven in de Coffee company. Espresso erbij, tosti en uitzicht op de door de zon verlichte binnenstad. Nou ja, dat zou de ideale setting zijn. Ware het niet dat ik al om tien voor negen bij de Tandarts moest zijn. Op mijn vrije dag en nog wel de maandag! Arggh!

En voordat ik het doorheb, ben ik compleet platgespoten, flink doorboord en kom ik al om half tien verkleumd en uitgeblust aan bij de Coffee company. Als mijn mond al niet half open hing van de verkoudheid, dan nu wel van de verdoving. Wanneer ik een plekje bij het raam heb gevonden, loop ik naar de bar en bestel als een volwaardige Donald Duck mijn welverdiende espresso. De barista zal wel denken, die heeft een zwaar weekend gehad.

Qua wallen helpt de espresso gelukkig al snel. De zon begint te schijnen en krijg al wat meer kleur op mijn wangen. Mijn kiezen voel ik gelukkig niet. Nou ja, eigenlijk voel ik sowieso weinig. Maar dat had ik beter niet kunnen zeggen. AU! De tandarts heeft niet stilgezeten zeg! Natuurlijk, hij zei wel dat ik het eventueel kon voelen, maar hij heeft niet gezegd hoeveel ik zou voelen! Wat nu?!

Meer koffie! Dat is de oplossing. Met voor mijn gevoel enorme hamsterwangen loop ik richting de barista. ‘Espwwesssoo gwaag. Dubbewww’. Ze kijkt me aan alsof er een reuzenhamster voor zich staat. Tja, Malou is de naam en de tandarts is de schuldige. Ik twijfel of ik niet een ristretto moet gaan bestellen om mezelf maar met genoeg koffie te verdoven, maar ik laat het bij de espresso. Gelukkig zorgt deze voor een fijne koffieverdoving, waardoor ik rustig de middag in stuiter.

Hatsjie!

Mijn mond hangt open, mijn oren zitten potdicht en met waterige ogen loop ik de Apotheek binnen. Ook al is mijn neus compleet dichtgemetseld, toch ruikt hij precies waar de zakdoeken liggen, de neusspray en de paracetamol. En zonder na te denken verdwijnt alles in mijn mandje.

Bij de kassa groet ik met een nasaal ‘hoedemohen’ de kassière. Mijn ochtendgroet echoot lang na in mijn hoofd waardoor ik de wedergroet volkomen mis. Ik leg mijn verzameling artikelen één voor één neer op de loopband. De kassière kijkt me onderzoekend aan, twijfelt geen moment en zorgt voor een tweede kassa erbij. Ik kijk haar schaapachtig aan. Ik heb 3 artikelen, meer niet. Dat zou niet voor problemen moeten zorgen toch? Maar blijkbaar mis ik iets….

Ze pakt de neusspray en scant deze zo voorzichtig af dat ik m’n best moet doen om geen rubberen wegwerphandschoenen te halen voor haar. De paracetamol gaat al net zo voorzichtig. Ik begin langzaam door te krijgen waarom die tweede kassa nodig was. De zakdoeken zijn blijkbaar het lastigst. Ze haalt zo voorzichtig tussen duim en wijsvinger de zakdoeken door de scan, dat het lijkt alsof ik ze al heb gebruikt voordat ze zijn afgerekend. Nu moet ik toegeven, ik kan wel een zakdoek gebruiken op dit moment, maar om nu gebruikte zakdoeken op de toonbank te leggen gaat me iets te ver. Ik probeer de neusstroom tegen te houden en maak een geluid dat klinkt als een walrus. Geschrokken en met grote ogen staart de kassière me aan. Ik probeer haar blik te ontwijken.

Ze kijkt me aan alsof er één grote bacterie voor haar staat en ze zet bewust een stap naar achteren. Het pinapparaat houdt ze met haar arm gestrekt naar mij toe. ‘Hontant Hraagh’ zeg ik en de inhoud van mijn hoofd trilt gezellig mee. En met dezelfde voorzichtigheid als de zakdoekjes neemt ze mijn briefje van €10,00 aan, alsof ze bang is dat de bacillen haar gaan bespringen ofzo. Ik pak mijn artikelen en wacht op mijn wisselgeld, dat als een kundige Zwarte Piet in mijn hand gestrooid wordt. Als ik mijn neus op kon halen, was dit het moment geweest. Ik durf niet eens meer het bonnetje te vragen, uit angst dat deze als een gevouwen vliegtuigje naar me toe gevlogen wordt.

En zonder tasje, zonder bonnetje maar met mijn neusspray, paracetamol en zakdoekjes groet ik de kassière met een hard ‘HATJIE’ en slenter opgelucht de Apotheek uit.

Dansen bij autolicht

Het is kwart over vijf en hongerig stap ik na een lange werkdag mijn auto in. Heerlijk taco’s eten bij mijn ouders. Ik kan niet wachten! Armin van Buuren klinkt hard door de speakers en ik rijd resoluut de parkeerplaats af, totdat…20160204_172410

KLENG! KLENG! Ik rem, stap de auto uit en zie twee stukken vering liggen achter mijn auto. Dat kan toch niet van mijn auto zijn?! Ik probeer nog te bedenken of er toevallig al een vering op de parkeerplaats lag, maar dan zou ik dat toch echt wel gezien hebben. De auto kijkt me ondertussen met een scheef hoofd aan. Dat wordt de ANWB bellen. ‘Blijf waar u bent, we komen eraan!’, is de boodschap.

Omdat het koud is, stap ik de school maar weer in. Eerst een bak koffie, daarna de vaatwasser uitruimen, de schoonmaak begroeten en iedereen die online is bezig houden… Ondertussen is het al half zeven en donker buiten. Ik heb honger en wil naar huis, dus ik besluit de parkeerplaats weer op te lopen. Wanneer ik bij het hek kom, zie ik de schaars verlichte stille parkeerplaats en het donkere grasveld mij tegemoet komen. Fijn, zo’n plek voor een kapotte auto! Wanneer ik het hek open wil doen, rent er ineens een vos langs in de richting van de bosjes. WAT?! Ik besluit dichtbij de auto te blijven staan. ANWB, kom alsjeblieft! Het is koud, donker en veel te stil hier. Ondertussen zoek ik mijn handschoenen en wat te eten.

Dan zie ik het licht van mijn reddende engel, de ANWB! Mijn held stapt de auto uit, stelt zich voor en ik laat hem de twee delen van de vering zien. ‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt!’ en een bulderende lach volgt waarna hij de vering uitvoerig bekijkt. Dit gaat nog een lange avond worden, realiseer ik me. Terwijl ik alle rampscenario’s al heb bedacht, besluit hij het langste deel van de vering provisorisch te bevestigen aan de auto. Zou dit betekenen dat ik rijdend naar huis kan? Ik hoop het.

Terwijl hij onder de auto kruipt, weet ik al heel wat over hem. Gezellige afleiding. En dan komt het onderwerp muziek. Of ik Mexico Les Humphries Singers ken. ‘Geen idee!’ Hij lacht: ‘tja, ik dacht al dat er een generatiekloof zou zijn’. Omdat ik toch niks te doen heb, zoek ik het nummer op. De kille parkeerplaats wordt gevuld met onbekende ritmische klanken. Hij is ondertussen compleet op zijn gemak de vering aan het bevestigen, zingt luidkeels mee met het nummer en begint over het feit dat hij hierop vroeger heel wat quick steps op heeft gedanst. ‘Of dat ook een generatiekloof is’, grapt hij. En voordat we het doorhebben, staan we een quickstep te dansen naast mijn auto. Hij kan nog net zijn vieze oliehanden afvegen aan zijn werkjas en we dansen verlicht door de koplampen van de ANBW-auto over de parkeerplaats. Heb ik weer. GRIJNS!

En dan is de vering bevestigd en kunnen we rijden. De lichten van de ANWB volgen mij op de voet voor het geval de vering weer wil gaan springen. Gelukkig gaat het goed en bij de parkeerplaats aan de A7 neemt hij met een ferme handdruk afscheid. ‘Wat ben jij een leuk mens!’ zegt hij. En grijnzend stap ik mijn auto in en veer ik op het ritme van Mexico naar mijn taco’s!

 

 

Writings on the coffeewall

Tijdens mijn koffiemomenten in the Coffee company schrijf ik wat er in en om mij heen gebeurt. En bij de eerste slok espresso begint mijn inspiratie al te stromen!

Mijn pen beschrijft personages die nietsvermoedend langslopen of mijn belevenissen op doodgewone dagen. Elk persoon kan het begin zijn van een volgend verhaal, elke situatie is weer een aanleiding tot een grijns op mijn gezicht. Wat voor de meeste mensen als normaal wordt beschouwd, is voor mij bijzonder. Daarom heb ik besloten om mijn verhalen en gedichten te delen.

Met mijn verhalen en gedichten hoop ik voor een grijns te zorgen en de wereld een beetje mooier en vrolijker te maken. Dus zet een verse kop espresso, chocola erbij en verdwijn even in de wereld volgens Malou.

 

Doof in het vliegtuig

Vrijwel altijd word ik doof in het vliegtuig en dat kan soms voor zeer aparte situaties zorgen. Zo ook tijdens mijn vlucht naar Pisa. Als een dove kwartel probeer ik in mijn beste Engels een kop koffie te bestellen. De stewardess kijkt me vriendelijk aan terwijl ik, volgens mij bijna schreeuwend, vraag of ze ook een sterke espresso hebben! Ik kijk voorzichtig achterom om te polsen hoe luid ik mijn bestelling heb doorgegeven. Hopelijk heeft niet het hele vliegtuig door dat ik dringend koffie nodig heb. Gelukkig kijkt er niemand.

De stewardess richt zich weer op mij en ik zie haar lippen bewegen, maar ik hoor geen geluid. Ik dacht toch echt dat ik duidelijk genoeg sprak. Ik probeer het nog wat luider: OF U OOK STERKE KOFFIE HEEFT! Nu moet het hele vliegtuig wel doorhebben dat ik koffie wil, inclusief de stewardess. Even later wijst ze naar de gevulde beker met zwart goud terwijl ze nogmaals iets probeert uit te leggen. Ik kijk haar schaapachtig aan en wijs naar mijn oren, terwijl ik langzaam duidelijk maak DAT IK HAAR NIET VERSTA!

Ik kom over als een behoorlijk gestoorde passagier, bedenk ik mij ineens. Met mijn handen druk gebarend dat ik koffie wil, schreeuwend, ogen op steeltjes en wallen tot aan mijn knieën. De vrouwen naast mij in de rij zijn ondertussen ook opgehouden met hun gekakel en volgen ademloos de conversatie tussen mij en de stewardess. Ik probeer het te negeren. Koffie zal ik krijgen, hoe dan ook!

Wanneer ik naar mijn oren wijs en nog luider ‘DOOF!’ door de cabine schreeuw, lijkt de stewardess het door te hebben. Ze pakt de melk en wijst er naar. Ik probeer het niet eens meer te zeggen, dus ik schud maar ‘nee’. Daarna wijst ze naar de suiker en weer schud ik ‘nee’. De dames naast me knikken goedkeurend naar de stewardess. Blijkbaar doet ze het goed. Vervolgens houdt de stewardess twee vingers in de lucht. Ik geef haar het beschuldigde bedrag en neem zonder nog iets te zeggen de espresso in ontvangst, waarna ik zonder haperen in perfecte gebarentaal: ‘dank u wel voor het maken van deze voortreffelijke koffie’ gebaar. De vrouwen naast me staren me met open mond aan. Ik knik ze geruststellend toe en besluit nippend aan mijn koffie de schapenwolkjes te gaan tellen.

 

coffee company hiphop

Met in mijn hoofd een migrainestorm op komst, kom ik na een fietstocht door de stad bezweet aan in een overvolle Coffee company. De geur van verse koffie komt me tegemoet, flarden van gesprekken vang ik op en melk wordt luidruchtig opgeklopt naast mijn heftig bonkende hoofd.

Ik neem een slok van mijn net gebrachte espresso. Sterk! Als de hoofdpijn er nog niet was, dan had deze espresso er wel voor gezorgd. Ik stel mezelf de keuze. Of ik blijf lekker piekeren over van alles wat ik toch niet meer kan veranderen. Of ik ga bedenken waar ik wel zin aan heb. Ik neem een hap van mijn humussandwich. De eiergeur en smaak overheerst sterk en blijft iets te lang hangen. Duidelijk! Hier heb ik geen zin in. De espresso is ondertussen ook op. Of ik zin heb aan een nieuwe espresso? De hoofdpijn lijkt gelukkig te zakken, dus ik besluit om aan iets sterkers te beginnen.

Een 21 gram! ‘Tussen een espresso en een ristretto in’, legt de barista uit. Het klinkt als een hele foute hiphoptrack. ‘Doet u mij maar een 21 gram for 50 cent please!’ Ik moet me na een paar slokken inhouden om niet spontaan te gaan breakdancen achter mijn stoel en hard een nieuwe bestellen te rappen ‘Another 21 gram for 50 cent!’ Maar gelukkig kan ik me beheersen en blijf ik keurig achter mijn tafeltje met een grijns doorschrijven, terwijl ik weer verdwijn in de achtergrondgeluiden, in mijn pen en in mijn gedachten.