Hatsjie!

Mijn mond hangt open, mijn oren zitten potdicht en met waterige ogen loop ik de Apotheek binnen. Ook al is mijn neus compleet dichtgemetseld, toch ruikt hij precies waar de zakdoeken liggen, de neusspray en de paracetamol. En zonder na te denken verdwijnt alles in mijn mandje.

Bij de kassa groet ik met een nasaal ‘hoedemohen’ de kassière. Mijn ochtendgroet echoot lang na in mijn hoofd waardoor ik de wedergroet volkomen mis. Ik leg mijn verzameling artikelen één voor één neer op de loopband. De kassière kijkt me onderzoekend aan, twijfelt geen moment en zorgt voor een tweede kassa erbij. Ik kijk haar schaapachtig aan. Ik heb 3 artikelen, meer niet. Dat zou niet voor problemen moeten zorgen toch? Maar blijkbaar mis ik iets….

Ze pakt de neusspray en scant deze zo voorzichtig af dat ik m’n best moet doen om geen rubberen wegwerphandschoenen te halen voor haar. De paracetamol gaat al net zo voorzichtig. Ik begin langzaam door te krijgen waarom die tweede kassa nodig was. De zakdoeken zijn blijkbaar het lastigst. Ze haalt zo voorzichtig tussen duim en wijsvinger de zakdoeken door de scan, dat het lijkt alsof ik ze al heb gebruikt voordat ze zijn afgerekend. Nu moet ik toegeven, ik kan wel een zakdoek gebruiken op dit moment, maar om nu gebruikte zakdoeken op de toonbank te leggen gaat me iets te ver. Ik probeer de neusstroom tegen te houden en maak een geluid dat klinkt als een walrus. Geschrokken en met grote ogen staart de kassière me aan. Ik probeer haar blik te ontwijken.

Ze kijkt me aan alsof er één grote bacterie voor haar staat en ze zet bewust een stap naar achteren. Het pinapparaat houdt ze met haar arm gestrekt naar mij toe. ‘Hontant Hraagh’ zeg ik en de inhoud van mijn hoofd trilt gezellig mee. En met dezelfde voorzichtigheid als de zakdoekjes neemt ze mijn briefje van €10,00 aan, alsof ze bang is dat de bacillen haar gaan bespringen ofzo. Ik pak mijn artikelen en wacht op mijn wisselgeld, dat als een kundige Zwarte Piet in mijn hand gestrooid wordt. Als ik mijn neus op kon halen, was dit het moment geweest. Ik durf niet eens meer het bonnetje te vragen, uit angst dat deze als een gevouwen vliegtuigje naar me toe gevlogen wordt.

En zonder tasje, zonder bonnetje maar met mijn neusspray, paracetamol en zakdoekjes groet ik de kassière met een hard ‘HATJIE’ en slenter opgelucht de Apotheek uit.

Advertisements

One thought on “Hatsjie!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s