fris en fruitig

Al een paar minuten staar ik door het raam van de Coffee Company naar buiten en dan ineens zie ik hem zitten op de rand van mijn laptop. Nee, niet weer! Een fruitvliegje staart me met grote ogen aan en blijft rustig zitten terwijl ik hem observeer.

Waarom heb ik altijd, maar dan ook echt altijd fruitvliegjes om mij heen! Thuis praat ik al tegen ze, omdat ze niet meer weg te denken zijn uit mijn huis. Maar blijkbaar is dat niet genoeg en volgen ze me op alle plekken waar ik zit. Waarom ik?! Ik heb ze niks misdaan toch? Nou ja… op van die anti-fruitvlieg bakjes na waar menig vriendje al in is verdwenen, maar dat nemen ze me toch niet kwalijk hoop ik?!

Of ben ik zo’n fruitig typetje waar ze massaal op vallen? Oke, ik ben zo vol als een potje met peren na die voortreffelijke citroencake, maar ik kan verder nog geen overtuigende verklaringen vinden waarom ze juist voor mij kiezen. Ik heb geen appelwangetjes, geen zachte perzikenhuid, zit niet met gebakken peren en heb geen appeltjes te schillen met mensen, maar blijkbaar ziet een fruitvlieg dat anders. Ik moet ook geen appels met peren gaan vergelijken natuurlijk.

Ik besluit dat ik ‘em stiekem peer in de hoop dat ik weer een fruitvliegje minder heb, maar ik weet nu al dat het kansloos is. Als ik de volgende keer weer hier mijn laptop openklap, weet ik zeker dat hij mij weer fris en fruitig begroet en me vanaf het randje van de laptop nu met al zijn vriendjes aanstaart. Ach, laat ik het maar als compliment zien: dit is de keerzijde van een fris en fruitig typetje zijn.

A state of Coffee

Het is druk in de Coffee Company. Ik heb nog net het laatste plaatsje aan het raam weten te bemachtigen en begin aan mijn koffieritueel. Dit keer geen doordeweekse ochtend waarin je de verse koffiebonen hoort rammelen en waarbij de loungemuziek ook echt fijne achtergrondmuziek is. Nee, het is zo’n zaterdagmiddag waarbij het lijkt dat heel Groningen bij de Coffee Company zit.  Krassende stoelen, rinkelende kopjes, oververhitte koffiemachines en bovenal een irritante basmelodie die overal doorheen klinkt en die vooral niet te negeren valt. En wat helemaal irritant is, is dat het aldoor dezelfde beat lijkt. Fijn zo’n zaterdagmiddag. Moet ik vaker doen!

Na de eerste espresso begint mijn voet al mee te tikken op de beat. Arggh! Maar na de tweede espresso wordt het echt vervelend. Ik type op het ritme van de bas, mij tenen tikken ritmisch mee en ook mijn hoofd kan ik niet meer stilhouden. ‘Malou, stop!’ Maar zelfs mezelf streng toespreken helpt niet meer. Tijd voor een drastisch besluit.

Opus – Eric Prydz

Ik haal mijn oordoppen tevoorschijn en binnen een paar tellen vervaagt de Coffee Company.  Langzaam komt de muziek binnen. Met elke beat, elke maat, elk akkoord verdwijnen alle negatieve gedachten uit mijn hoofd. Bij elke versnelling begin ik harder te typen, begint mijn hart sneller te kloppen en de energie te stromen. Wanneer ik mijn ogen sluit, sta ik weer met kippenvel tussen die duizenden feestende mensen. De opzwepende melodieën, de kleuren, het licht steeds feller, de beat steeds harder en sneller. Iedereen voelt de climax komen, we staan klaar om te springen, te zweven, te vliegen. En dan valt alles samen op de dansvloer en verdwijn ook ik in A state of trance.

Wanneer ik mijn ogen weer open, is mijn hoofd helder en de rust wedergekeerd in de Coffee Company. De zon verlicht de Ebbingestraat en een warme gloed valt over mijn net gebrachte espresso. Ik kan me niet eens herinneren dat ik nog een espresso besteld heb, maar het kan me niks schelen. Bij het ruiken van de cafeïne en met op de achtergrond de steady beat van Prydz beland ik al gauw in een heerlijke state of Coffee.