Van slipperkoning tot klotsconcert

“Laten we een dagje sauna in Bad Bentheim doen. Het is heerlijk ontspannen daar!”, zeg ik tegen een vriendin. Ik kan me niet veel herinneren van de eerste keer dat ik er ben geweest, maar sauna’s zijn altijd goed. Vol verwachting rijden we het parkeerterrein van het complex op en gelijk begin ik al te twijfelen aan mijn woorden. De grijswitte gebouwen komen als een ziekenhuis  op ons af en het druilerige vieze weer maakt het er niet beter op. We zetten de auto in stilte neer en pakken onze spullen. Mijn vriendin kijkt me wantrouwend aan: ‘Weet je zeker dat het hier is?’. Ik knik enigszins ongemakkelijk, terwijl we een colonne bejaarden richting de ingang volgen. Binnen is het vast beter, zit ik mezelf voor te houden.

Maar ook bij de kassa belooft het niet veel goeds. Voor ons in de rij wacht een compleet palet aan grijstinten die op hun eigen tempo inchecken. Ik begin te twijfelen of we überhaupt naar binnen mogen. Nee, we hebben geen seniorenpas en nee, we zijn hier niet om te revalideren maar komen uit vrije wil. Ik heb bijna spijt dat ik m’n haar net gekleurd heb. Anders had ik een grijs haartje kunnen showen om korting te krijgen. Maar het had niet uitgemaakt. We halen de leeftijd toch al met een complete Sara omlaag.

Nadat we ons hebben omgekleed, begeven we ons richting saunacomplex om rond te kijken. Nou ja, rond… Na drie passen links en rechts hebben we het paradijs al gehad, al slalommend tussen onze mede zweetgangers. Want één ding is duidelijk, zweten kunnen ze!

Gauw de sauna in, besluiten we. In de heerlijk geurende rozensauna is gelukkig plek. We leggen onze handdoeken neer en omringd door warmte begint eindelijk onze ontspanning. Misschien is deze plek niet eens zo heel erg, zeg ik geruststellend tegen mezelf.  Maar ik had kunnen voorspellen dat de ontspanning niet lang zou duren. Een oude man boven me deponeert ineens zijn bezwete groengele handdoek een trapje lager en gaat al krakend weer zitten. En in plaats van rustig te blijven zitten, begint hij me toch een klotsconcert te houden. Spontaan krijg ik kippenvel over mijn hele lijf. Zweten is één, maar ga daar niet mee aan de smeer! Mijn vriendin kijkt me met grote ogen aan en in no-time staan we buiten.

Wanneer we eindelijk weer wat ontspannen zijn, besluiten we om de nog net niet claustrofobische stiltesauna te nemen. Bij het openen van de deur is het een drukte van belang. Om vijf uur blijkt er een opgieting te zijn, lezen we. Over vijf minuten dus. We nestelen ons met onze fleurige handdoekjes tussen de grijze zweters en wachten af. En terwijl het langzaam voller wordt, komt ineens een heel bekende handdoek naast mij liggen. De klotsman! Ik had het al warm, maar nu breekt het zweet me helemaal uit. M’n vriendin lijkt het niet gezien te hebben en kijkt strak voor zich uit. Ik probeer rustig te blijven, want een heerlijke opgieting hebben we wel verdiend, maar dan zie ik in mijn ooghoeken Herr Klots ons van top tot teen aanstaren. NEEEEE! En terwijl ik de klok vijf uur hoor slaan, snel ik met wapperende handdoek als een superheldin de sauna uit, gevolgd door mijn vriendin. De man van de opgieting komt net aangelopen en kijkt ons verbaasd aan, terwijl we voorbij gieren. Wanneer we neerploffen op een leeg bankje, hoor ik mijn vriendin narillen: “Die man! Die man! Zag je die voeten?! Zag je die tenen?!”.

Het duurt lang voordat we weer wat op adem zijn. Na wat eten en drinken en de frisse buitenlucht te hebben opgesnoven, kiezen we voor een voetenbad. Daar kan vast niet zoveel misgaan. Bij het openen van de deur naar het saunacomplex, komt de revalidatiegeur ons alweer tegemoet. Zo te ruiken wordt hier heel hard gewerkt. Terwijl we de geur negeren, dompelen we onze jonge voetjes in het warme pierenbadje. Een man pal tegenover ons knikt ons beamend toe terwijl hij onze handelingen volgt. Wij besluiten maar te staren naar onze voeten totdat ons een oude man opvalt, die met veel te kleine slippers de sauna uitloopt. Zijn opvallend grote kalktenen steken over de rand van de slippers en raken bij elk pas de gebroken witte saunategels. Lopen kun je het eigenlijk niet noemen. Wijdbeens schuifelt hij, alsof hij z’n broek vol heeft, langs onze pierenbadjes richting z’n handdoek. En net wanneer ik besef naar welke handdoek hij loopt, komt er een jongere man ietswat verhit de sauna uit richting onze slipperkoning, om hem erop te wijzen dat die slippers van hem zijn. De man draait zich mompelend om en waggelt weer terug naar de sauna om in vergelijkbare slippers weer verder richting zijn groengele handdoek te schuifelen.

Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan. Hij zou toch niet ook onze slippers hebben gepast?! En in dit voetenbad hebben gezeten met z’n behaarde krultenen en z’n gratis klotsconcerten?! En terwijl het voetenbadwater nog na rimpelt, staan wij al bij de uitgang.

Wij zijn genezen!

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s