High in het Heerenhuis

Ik check nog even of alles is geregeld voordat ik de trein naar Utrecht pak: Kaarten voor A state of trance, treintickets, een feestende vriendin en als B&B dit keer niet minder dan een prachtig 19e eeuws Heerenhuis rustig gelegen in een chique wijk. Check! Laat het avontuur maar beginnen!

Wanneer mijn vriendin en ik bij het statige Heerenhuis aankomen, worden we naar de zolder verwezen. De man waarschuwt ons vriendelijk voor de steile trap en gaat ons voor. Ik snap niet helemaal wat hij bedoelt. De trap is namelijk prima te lopen, dus dat wordt drank vanavond! Maar ik had dit beter niet kunnen bedenken. De tweede trap komt me als een muur tegemoet. De treden zijn zo smal dat zelfs schuin lopen geen optie is en de trap is zo steil dat ik het woord ‘drank’ niet eens meer durf te noemen. Dit wordt kruipen naar boven en zelfs zonder drank is dit een uitdaging. ‘Lukt het?’ hoor ik de man boven roepen. Ik hou me maar wijzelijk stil en klim naar boven. Dat wordt geen A State of Trance vanavond maar eerder a dangerous state of stairs!   

Nadat we ons feestklaar hebben gemaakt en weer naar beneden zijn geabseild, fietsen we richting de Jaarbeurs. Wat is dat heerlijk om op de fiets langs de grachten het centrum te doorkruisen. Wanneer we vlakbij de Dom zijn, besluit mijn vriendin dat we daar toch echt onderdoor moeten fietsen. Ik wist niet dat dit mocht, dus grijnzend belanden we bij de prachtig verlichte Dom. De kerk blijkt zelfs open te zijn en buiten wordt ons een lichtje aangeboden. Wat bijzonder! Mijn vriendin kijkt me glunderend aan. De mogelijkheid om onder de Dom door te fietsen is al vet, maar om met een kaarsje de Dom in te gaan is helemaal magisch. En zo lopen we met elk een kaarsje de kerk binnen, waar de prachtige klanken van een koor ons al tegemoet komt terwijl we het pad van kaarsjes volgen richting het altaar. Daar aangekomen steken we in stilte onze kaarsjes aan. ‘Voor jou papa’, fluister ik tegen het vonkelende kaarsje.

Met een brok in de keel fietsen we onder de Dom door met de prachtig verstilde muziek nog in ons achterhoofd totdat andere muziek overheerst. A state of trance! Even omschakelen.

Bij de security worden we gewezen op het drugsgebruik. Nou, als er één geen drugs nodig heeft, dan ben ik het wel. De adrenaline kickt zo al in bij de eerste beat en we slapen al behoorlijk high in het Heerenhuis dus nee dank je. Gelukkig zijn ze gauw klaar met ons. We installeren onze oordopjes en we bestellen gelijk maar wat alcohol in de hoop dat ze zuinig zijn met sterke drank. Terwijl we proosten op de avond grom ik nog tegen mezelf dat ik het bij één drankje maar moet houden om heelhuids in bed te belanden. Maar bij de eerste slok weet ik al dat het een verloren zaak is. TOING! De drank is te goed hier!

En bij het betreden van de mainstage hebben de muziek en de drank al gauw gewonnen van mijn state of stairs. Wat een energie! De kippenvel staat als getatoeëerd op m’n armen en bij elke dj wordt de muziek harder, intenser en sneller. De lichten worden feller en komen steeds dichterbij en we dansen… en drinken… en springen met duizenden tegelijk… op elke beat, elke noot…

…totdat de energie echt op is. M’n schoenzolen lijken een paar centimeter dunner, ik voel me kilo’s lichter, mijn hoofd overstroomt van de Trance en zelfs de suikers van een cola werken niet meer. En dan blijkt het al 5 uur te zijn en staan we in de koude nacht onze fietsen van de uit z’n voegen trillende jaarbeurs te bevrijden, terwijl wij nog natrillen van de energie binnen.

En alsof we het al jaren doen, fietsen we weer richting ons statige 19e eeuwse Heerenhuis, door de verstilde straten van Utrecht, onder de verlichte Dom door, steeds verder verwijderd van de nog vaag herkenbare beats van Armin van Buuren, de fluitende vogels tegemoet die hun ochtendritueel al zijn begonnen.

En bij  het Heerenhuis aangekomen klimmen we als volleerde bergbeklimmers de trappen op en hijsen onszelf in bed waarna we in een diepe state of sleep vallen.

 

Advertisements